Writing as Therapy J. Journeys

Við eigum svo margar óljósar tilfinningar – sársauka, öfund, kvíða og eftirsjá – en oftast stöldrum við aldrei við til að botna í þeim. Það er of óþægilegt og sérstaklega erfitt af því að við erum svo oft upptekin og úrvinda, sítengd en þó ögn einmana. Til að skilja í raun hvað við finnum og hugsum verðum við að snúa baki við truflunum, viðteknum hugmyndum og skoðunum annarra. Við þurfum að rækta nánd við okkur sjálf.

Hugsanir sem við höfum ekki hugsað til enda geyma vísbendingar um þarfir okkar og stefnu til lengri tíma. Lykillinn er að skrifa þær niður. Með skrifum komum við auga á mynstur sem vert er að fylgjast með og ef til vill vaxa upp úr. Við getum lagt á ráðin – verkefni sem er furðu vanrækt. Við getum spurt okkur hvers vegna við tökum þær ákvarðanir sem við tökum. Við getum dregið gallaðar frásagnir í efa og búið til nýjar. Við getum íhugað hugmyndir áður en við bindum okkur við þær og styrkt góðar hugmyndir sem við þekkjum þegar.

Eitt af því sem er sannarlega pirrandi við hugann er að því áhugaverðari eða mikilvægari sem hugmyndir okkar eru, þeim mun meiri tilhneigingu hafa þær til að smjúga úr greipum okkar. Þær þjóta yfir vitundina eins og halastjarna á næturhimni, lýsa allt upp eitt andartak og skilja okkur svo eftir í myrkrinu á ný.

Til að hvetja okkur til að þekkja eigin hug er hrjúf krafa um að „hugsa betur“ ef til vill ekki besta leiðin. Til að gefa nýjum og mikilvægum hugmyndum sem bestan möguleika á að þroskast gætum við þurft að liggja í leyni eftir þeim með nokkru af þolinmæði stjörnufræðingsins. Við ættum að sætta okkur við að heilar okkar eru undarleg og viðkvæm verkfæri sem hlíta ekki beinum skipunum okkar og eru furðulega lagin við að bægja frá einmitt þeim hugmyndum sem gætu bjargað okkur eða hjálpað okkur að blómstra.